De inval van president Trump en de VS en de ontvoering van president Maduro zetten Venezuela op zijn kop. In een exclusief interview nemen Venezolaanse vluchtelingen uit de tijdelijke opvang in Beek en Donk ons mee naar de situatie in hun land. Vluchtend voor onderdrukking, honger en hyperinflatie, delen ze het gebrek aan medische zorg en onderwijs. Terugkeren is voorlopig geen optie. In Nederland bouwen ze voorzichtig een nieuw leven op, met veel verlies, maar ook veerkracht en hoop.
Onderdrukking, verlies en hoop: het verhaal van Venezolaanse vluchtelingen in Beek en Donk
Dagelijks worden wereldwijd talloze mensen geconfronteerd met onderdrukking, honger, gebrek aan medische zorg, onderwijs en marteling. Het zijn verhalen van pijn en strijd, maar ook van hoop en veerkracht. In de tijdelijke opvang in Beek en Donk wonen momenteel gezinnen die uit Venezuela zijn gevlucht, op zoek naar een leven zonder angst en onderdrukking. Gesteund door elkaar schuiven ze voorzichtig aan in de ontmoetingsruimte. Naast Daniel en zijn vrouw Vanessa nemen ook David en zijn moeder Janire plaats. De spanning op hun gezichten verraadt de pijn van het verleden, maar ze willen hun verhaal delen.
Een land gevangen in dictatuur en ontwrichting
Daniel zoekt naar woorden, de herinneringen drukken zwaar. “Het was een dictatuur die alles beheerste,” zegt hij uiteindelijk. “Je kon niets zeggen zonder het risico gearresteerd te worden. Alleen al een bericht op WhatsApp, een gesprek, een uiting op sociale media kon je gevangen zetten.” Zijn vrouw vult aan: “Ze braken je benen en gaven je een rolstoel. Zo voelden we ons kapotgemaakt, maar gedwongen om door te gaan.”
David knikt heftig. “Er was geen ruimte voor andersdenkenden. Protesteren was levensgevaarlijk. We zagen hoe kinderen verhongerden, mensen die uit vuilnisbakken aten om te overleven. Ziekenhuizen zonder medicijnen, scholen zonder leraren, gezinnen zonder toekomst. Het was niet alleen een politiek probleem; het was een humanitaire ramp.”
Hyperinflatie: het geld verloor zijn waarde, de hoop vervloog
Naast de onderdrukking werd het leven ook verwoest door hyperinflatie. “Onze salarissen waren niets waard,” vertelt Daniel. “De prijzen stegen dagelijks, soms zelfs per uur. Wat je ‘s ochtends kon kopen, kon ‘s middags al onbetaalbaar zijn.” Zijn vrouw zucht. “Mensen konden geen basisvoedsel meer kopen. Sparen was onmogelijk. Het maakte ons uitzichtloos.”
David vult aan: “De economie stortte in. Winkels raakten leeg, en zelfs medische benodigdheden waren onbetaalbaar. Het was alsof het geld van het volk verdampte, terwijl het land rijk was aan olie.”
Gebrek aan medische zorg en onderwijs: het dagelijks lijden
“Medicijnen waren onbetaalbaar of simpelweg niet beschikbaar,” vertelt Daniel. “Kinderen stierven aan ziektes die makkelijk te behandelen zijn. Mijn eigen familie heeft dat meegemaakt.” Zijn vrouw veegt een traan weg. “Scholen sloten, leraren vertrokken of kregen zo weinig betaald dat ze moesten kiezen tussen werk en overleven. Onze kinderen groeiden op zonder hoop.”
David voegt toe: “Het gebrek aan geld raakte iedereen. Salarissen waren waardeloos, voedsel schaars en vaak bedorven. Mensen leefden in armoede, zelfs degenen die het regime steunden. Het was schrijnend om te zien hoe het land, ooit zo rijk aan olie, verging.”
Sancties en macht
Over internationale sancties spreken ze genuanceerd. “De regering gebruikte die altijd als excuus,” vertelt Daniel. “Alles wat misging, kwam zogenaamd daardoor.” Maar ondertussen zag hij hoe machthebbers gewoon doorgingen met hun leven. “Ze reisden, hadden huizen in het buitenland, bankrekeningen. Terwijl gewone mensen geen medicijnen konden krijgen.” Volgens hem werd het systeem steeds corrupter. “Alles draaide om macht en geld. Niet om mensen.”
De val van Maduro na de inval van Trump en het begin van hoop
Toen Maduro werd gearresteerd tijdens een militaire actie onder leiding van de regering-Trump, voelde het voor velen als een doorbraak. “We hadden nooit gedacht dat het zou gebeuren,” zegt Daniel zacht. “De opluchting was enorm. Maar de angst blijft. De rest van het regime zit nog steeds in het zadel. Terugkeren naar Venezuela is nu onmogelijk.”
David’s moeder knikt. “De politie, het leger, gewapende groeperingen houden de controle. Het voelt alsof het nog een lange strijd wordt. Maar hier, in Nederland, kunnen we eindelijk ademhalen.”
Verlies, veerkracht en toekomst
Ze spreken over het verlies van hun land, van familie en van veiligheid. “Ze hebben ons bijna alles afgenomen,” zegt Daniel. “Maar onze hoop is sterker dan ooit.” Zijn vrouw voegt toe: “We zijn onze angst kwijt, en durven weer te dromen.”
Terug? Nog niet
Teruggaan? Voor niemand van hen is dat op dit moment een optie. “Het systeem staat er nog,” zegt Daniel beslist. “Alleen de top is veranderd.”
Politie, leger en veiligheidsdiensten functioneren volgens hen nog steeds op dezelfde manier. “Dat maakt het gevaarlijk,” zegt Vanessa, die naast Daniel zit. Haar blik is vastberaden, maar ook bezorgd.
Zelfs het geven van dit interview voelt spannend. “Onze familie woont daar nog,” vertelt ze zacht. “Je wilt niemand in gevaar brengen.”
Een nieuw begin
Toch bouwen ze hier in Beek en Donk voorzichtig aan een nieuw leven. “We delen voorzieningen, dat wel,” lacht Daniel. “Maar het belangrijkste is: we voelen ons veilig.”
Hun kinderen gaan weer naar school, iets wat voorheen ondenkbaar was. “Ze lachen weer,” zegt Vanessa met een glimlach die eindelijk de spanning even verdrijft. “Dat is alles wat telt.”
Voor het eerst sinds lange tijd ervaren ze rust. “Geen angst,” zegt ze. “Dat is onbetaalbaar.”
Voorzichtige hoop
Toch blijft Venezuela in hun hart. “Het was ooit een prachtig land,” mijmert Daniel. “Vol mogelijkheden.”
Hij kijkt realistisch naar de toekomst. “Herstel gaat jaren duren. Misschien generaties.”
Maar toch durft hij weer te hopen. “Misschien is dit het begin.”
Vanessa kijkt even naar hem, een stille bevestiging van de woorden. “We zijn onze angst kwijt,” zegt ze zacht. “Ze hebben ons alles afgenomen. Wat konden we nog verliezen?”
En dan, bijna fluisterend: “Nu mogen we eindelijk zeggen wat we voelen.”
