Daar is uiteraard over nagedacht. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor voldoende bluswatervoorzieningen. Die hebben samen met de brandweer en Brabant Water plannen gemaakt om dat allemaal op orde te houden. De brandweer heeft nieuwe technieken ontwikkeld en nieuw materieel ter beschikking met grotere capaciteit.
Maar buurtbewoners merken daar niets van. Die zien opeens dat er op een plek waar altijd een brandkraan zat, niets meer zit. Ze horen niets over de reden, en ook niet over hoe de veiligheid nu geregeld is. Resultaat: onrust en wantrouwen. “Waarom zeggen ze niet waar de nieuwe aansluitingen zitten”, zegt een buurtbewoner. “Dan kunnen wij als er brand is de brandweer snel wijzen waar die zit, want dat zie je vaak moeilijk. En je moet snel zijn in geval van brand!”
Op de stelling dat je er toch vanuit mag gaan dat de gemeente de brandveiligheid goed regelt, reageren de mensen overwegend positief. Het gaat ze er vooral om dat er niet wordt gecommuniceerd. “Als wij een stoeptegel oplichten, staat er iemand naast ons”, zegt een van hen. “Maar als zij zulke grote dingen veranderen, hoor je niks. Communiceren graag!”.
Ook de Veiligheidsregio ziet dat zo: geef voorlichting, leg uit wat er gebeurt en waarom. Ze geven aan daarbij graag te helpen.
De pijn zit hem dus niet in de maatregel zelf maar in het gebrek aan communicatie en het negeren van de zorgen. Er zijn een paar gemeenten die op het standpunt staan dat communicatie over de brandkranen niet nodig is, zoals Laarbeek. Maar de meesten, waaronder ’s-Hertogenbosch, Oss en Maashorst, hebben aangegeven dat ze de zorgen van de inwoners begrijpen. Zij zijn graag bereid uitleg te geven en eventuele ongerustheid weg te nemen.
